Waarom mensen niet weglopen van hun functie, maar van vertrouwen

André kreeg laatst een kaartje. Niet zomaar een bedankje. 📬

Van Bart van Son, een consultant die hij vier jaar begeleidde. Hij groeide van Junior Consultant door naar Consultant, en werkt nu met plezier als contractmanager. Op het kaartje: dank voor vier jaar, en voor het aandeel in waar hij nu staat.

We vroegen André wat er in die vier jaar nou eigenlijk gebeurde.

Wat vertrouwen met iemand doet

Als aanbodmanager ben ik het eerste aanspreekpunt voor mijn consultants. Hun ontwikkeling, hun verzuim, hun twijfels, hun groei. Wat je vaak hoort, is dat mensen niet hun baan verlaten, maar hun manager. Het werk zelf is zelden het probleem. Het is het gevoel dat het vertrouwen weg is.

Als mensen mij vertrouwen, en daardoor doen'r vertrouwen, voelt doen'r als thuisbasis. Als vangnet. Zodra dat wegvalt, voelt je werkgever niet meer als thuisbasis, maar als tussenpartij. En dan vertrekken mensen, niet uit hun functie, maar bij mij weg.

Vertrouwen alleen is niet genoeg. Ik kan de weg wijzen, ik kan meedenken, het lopen moet iemand zelf doen. Dat is misschien wel het lastigste onderdeel van mijn werk: weten wanneer je moet helpen, en wanneer je iemand zelf de stap moet laten zetten.

Vertrouwen bouw je niet met een trucje

Dat vertrouwen ontstaat niet door iedereen dezelfde aanpak te geven. Ik ben zelf best rationeel en oplossingsgericht, dat hoor ik thuis ook wel eens. Maar als ik meteen een oplossing aandraag, leert iemand een trucje dat misschien helemaal niet bij hem of haar past, en dat hij dus ook niet volhoudt zodra ik niet meer meekijk. Dus vertaal ik wat ik zelf zou doen naar een vraag, en kijk of het antwoord bij die persoon past. Het antwoord moet van hem of haar komen, niet van mij.

Bij iemand die introvert is en twijfelt, ben ik de reddingsboei: ik ben er altijd, en als het even niet lukt, zorg ik dat je op koers blijft. Bij iemand die extravert en dominant is, werkt dat niet. Ik had laatst iemand die ik gewoon recht voor z'n raap aansprak: "Snap je niet dat je jezelf nu beperkt?" Dat viel niet meteen goed. Een paar dagen later belde ik terug: "Sorry voor mijn emotionele reactie. Maar ik sta wel nog achter wat ik zei." Ik kreeg terug: "Fijn dat je dat zegt. En ik snap ook wel wat je bedoelde."

Dat is precies het moment waarop vertrouwen weer groeit in plaats van breekt. Wat ik ook zeg of vraag, de keuze om er iets mee te doen, ligt altijd bij de consultant zelf.

Elke situatie vraagt iets anders

Ken je dat? De ene dag heb je zelf de touwtjes stevig in handen. De andere dag heb je iemand nodig die meekijkt. 🎯

Wat ik hierboven beschrijf, soms reddingsboei, soms confrontatie, is precies waarom we bij doen'r zo sterk op gedrag sturen. Niemand is altijd hetzelfde. De ene dag vraagt om zelfstandig doorpakken, de andere dag om juist even aansluiten bij het team. Beide kanten heb je nodig. Het vermogen om ertussen te schakelen, dát maakt het verschil.

Ik zie het continu terug. Een consultant die autonoom en snel beslist, is scherp en effectief, tot het moment dat het team vastloopt of de druk toeneemt. Dan vraagt diezelfde situatie om iets anders: luisteren, aansluiten, verbinden. Wie alleen maar autonoom blijft, mist signalen. Wie alleen maar verbinding zoekt, verliest zijn scherpte. Precies daarom werk ik nooit met een vast format, ik help mensen juist ontdekken wanneer welke kant nodig is.

En dat is ook waarom het werkt zonder dat het voelt als prestatiedruk. Je hoeft niet harder te rennen om te voldoen. Je leert hoe je werkt, wat je nodig hebt, en wanneer je een andere kant van jezelf moet laten zien.

BrainCompass maakt vertrouwen concreet

Bij doen'r werken we met BrainCompass: onze manier om te kijken naar gedrag, talent en ontwikkeling, verder dan alleen kennis en vaardigheden. Met BrainCompass gaan gesprekken dieper en daardoor eigenlijk ook leuker. Soms leest iemand zijn eigen profiel en zegt: "ik herken hier niks in." Dan gaan we het samen doornemen, en ineens: "oh, dit herken ik dus wél heel erg." Mensen zijn zich vaak niet bewust van hoe ze overkomen. En het kan nooit fout zijn, je hebt het zelf ingevuld. Dat maakt het gesprek eerlijker, en het vertrouwen concreter dan een lijstje plusjes en minnetjes ooit kan.

Wat Bart uiteindelijk liet zien

Geen sjabloon, geen vast stappenplan. Vier jaar luisteren, vragen stellen, af en toe confronteren. Maar het werk deed Bart zelf. Hij pakte de vragen op, deed er iets mee, en bleef doorzetten. Ook op de momenten dat het makkelijker was geweest om het niet te doen. Het resultaat staat inmiddels op dat kaartje: iemand die zijn plek heeft gevonden.

Niet omdat detachering zo goed werkt. Maar omdat er iemand meekeek die het zag voordat hij het zelf zag, en omdat Bart zelf de stap durfde te zetten.

Zoek je ook iemand die met je meedenkt terwijl jij zelf de stappen zet? Dat begint bij een bakkie. ☕

Bekijk de vacatures of stuur ons een berichtje.